#Να_σέβεστε τις επόμενες γενιές!

Επ’ αφορμή της νέας μόδας στο ελληνικό ίντερνετ, το οποίο μας έχει χαρίσει και άφθονο γέλιο και αναπολήσεις στους μεγαλύτερους και αναμνήσεις ξεχασμένες από πολλούς, εμείς σκεφτήκαμε να μιλήσουμε για τον πραγματικό σεβασμό. Ο σεβασμός πρέπει να είναι διπλής κατεύθυνσης. Αμοιβαίος. Να σέβονται οι μικροί. Την ηλικία, την εμπειρία, τις γνώσεις, τη σοφία, τα επιτεύγματα,…

Η αντιγραφή.

Σβήνεις και ξαναγράφει. Πάλι και πάλι. Το ίδιο γράμμα, πολλές φορές. Την πρώτη φορά φταίει το μέγεθος. Το μικρό είναι πιο μεγάλο από το μεγάλο. Όχι, πρέπει να του φτάνει στη μέση. Μετά, η φορά. Είπαμε «από πάνω προς τα κάτω». Κι από αριστερά στα δεξιά. Ξανά και ξανά. Αντιγράφει. Κι εσύ νομίζεις ότι γράφει…

Δεν θέλω να γίνεις ο καλύτερος, θέλω να γίνεσαι καλύτερος κάθε ημέρα.

Σου μίλησα άσχημα χθες βράδυ. Σε μάλωσα με φωνή. Γιατί έκανες μία ζημιά. Ήσουν κουρασμένος πολύ. Σε υπερένταση από το ατελείωτο παιχνίδι με τους φίλους σου. Ήμουν κουρασμένος από μία γεμάτη Κυριακή. Και συ όταν τελείωσες και συμμάζεψες, ήρθες πρώτος εσύ δίπλα μου. «Συγνώμη μπαμπά. Ήταν λάθος μου. Είμαι κουρασμένος.» Μου πρότεινες τα χέρια για αγκαλιά.…

«Συνηθισμένοι» Πατέρες

#‎fathersday‬ Αυτή την φωτογραφία την τράβηξα μία Κυριακή πριν 2 μήνες στον Εθνικό Κήπο. Από την στάση του σώματος του κοριτσιού αλλά και από το λοξό βλέμμα του αγοριού, μπορεί κάποιος να συμπεράνει ότι αυτός ο πατέρας δεν κάνει μια συνηθισμένη κυριακάτικη βόλτα με το παιδί του, όπως κάνουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι πατεράδες. Δεν…

Καφές σκέτος

της Κατερίνας Σωτηροπούλου. Ανοιξιάτικο πρωινό παγωμένο, με τον ήλιο να κάνει τα μάτια να δακρύζουν από τη λάμψη του. Καθόντουσαν οι δύο τους στην κουζίνα. Χάζευε έξω από το παράθυρο και απέναντί της εκείνη, μαυροφορεμένη όσα χρόνια μπορούσε να θυμηθεί την φιγούρα της. Γύρισε το βλέμμα πάνω της. Την κοιτούσε, όσο η γιαγιά έπινε τον…

Νίκες και ήττες

Τελευταία, περνούσα τέλεια με τα παιδιά μου. Δεν είχα νιώσει την ανάγκη να κατεβώ στο γκαράζ, να καθίσω και να πάρω μια βαθιά ανάσα έχοντας το πρόσωπό μου ανάμεσα στα χέρια μου για μέρες. Ακόμη, δεν είχα καταφύγει στο να χτυπήσω παλαμάκια φωνάζοντας: «Παιδιά, πρέπει να είστε ευγενικοί» για εβδομάδες. (Εντάξει, εδώ μπορεί να γίνομαι…

Οι μετρημένες ώρες της Κυριακής που αγάπησα πολύ

της Ιουλιέτας Νταβέλα   Κάθε Κυριακή έβλεπα τον μπαμπά μου. Δεν ήξερα τι να πρωτοχωρέσω σ΄ αυτή την Κυριακή. Κάθε Δευτέρα έφτιαχνα το πλάνο για το τι θα κάνουμε, πως θα το κάνουμε. Μετρούσα τα λεπτά για το κάθε τι. Δεν ήθελα να χάνουμε ούτε ένα δευτερόλεπτο. Όλα όσα άκουγα από τους φίλους μέσα στη…

8 Φεβρουαρίου

  Ανοίγω το ημερολόγιο μου στις 8 Φεβρουαρίου και διαβάζω «Ημέρα προσευχής για τους Πάσχοντες από Αυτισμό». Και χαμογελάω. Και νιώθω υπέροχα. Υπό άλλες συνθήκες αυτό το «πάσχοντες» θα μου είχε γυρίσει το μάτι ανάποδα. Είπαμε ο αυτισμός δεν είναι πάθηση. Είναι μια άλλη κουλτούρα, μια διαφορετική αντίληψη, μια σειρά από νότες που παίζοντάς τις…

Στη μαμά που δε θήλασε

  της Wendy Wisner,   Στη μαμά που δε θήλασε, Μπορεί το μωρό σου να μην έπιασε ποτέ το στήθος, Μπορεί να σε πόναγε τόσο πολύ και τίποτα να μην μπορούσε να βοηθήσει, Μπορεί να σου έδωσαν κακές συμβουλές από το νοσοκομείο ή ο παιδίατρος, ο γυναικολόγος, η μαία, η μητέρα σου, η φίλη σου.…

Ένα παράθυρο στον ήλιο

της Άννας Θωμαΐδη Κι όταν όλα πέφτουν πάνω μου και με πνίγουν τότε ψάχνω για το βλέμμα σου.  Αυτό το αθώο, γεμάτο ζωντάνια βλέμμα που εξερευνεί με ένα απλό πέρασμα από πάνω μου τα μύχια της ψυχής μου. Δεν κρύβομαι από σένα, ότι κι αν κάνω. Το έχω καταλάβει, δεν σε ξεγελάω. Τα μάτια σου…